برابری انسانی، در نگاه اول، از حقوق طبیعی و فطری انسان‌ها به شمار می‌آید و بداهت آن، تا بدان‌جا است که نیازی به استدلال برای اثبات آن به نظر نمی‌رسد. در مقابل اما، اندیشمندان اسلامی، مسئله عدالت را در مقابل برابری مطرح می‌کنند. به نظر ایشان، آن چیزی که اساس هستی و خلقت را تشکیل می‌دهد عدالت است نه برابری. حجت‌الاسلام‌والمسلمین ابراهیم باقری که سال‌هاست در پژوهشگاه و مرکز تحقیقات اسلامی قوه قضائیه، به پژوهش مشغول است از طرفداران رویکرد دوم است. او حتی معتقد است گاهی صرف برابری ظاهری انسانی، موجب بی‌عدالتی می‌گردد. با این استاد و پژوهشگر فقه جزائی، پیرامون چالش‌های فقهی پذیرش حق برابری انسانی گفتگو کردیم. مدیر گروه فقه جزائی مؤسسه عالی فقه و علوم اسلامی که چندین سال به‌عنوان پژوهشگر برتر قوه قضائیه انتخاب شده است، درعین‌حال معتقد است خداوند متعال هیچ حکمی که بر خلاف حق برابری و کرامت انسانی باشد را وضع نمی‌کند. مشروح گفتگوی اختصاصی فقه معاصر با این استاد و پژوهشگر برجسته حوزه علمیه قم، از نگاه شما می‌گذرد:🔻

عدالت جنسیتی مثل سایر مقوله‌های عدالت نیازمند اصول و مبانی شاخص‌ها و حوزه‌های گوناگونی است و با عقل ابزاری، مادی‌گرایی، منفعت‌طلبی و حتی جنسیت‌گرایی نمی‌توان به آن نائل شد.
مفهوم «عدالت جنسیتی» در صدد تعریف عدالت میان زنان و مردان با درنظرگرفتن اوضاع و احوال، و استعدادهای متفاوت و وظایف زنان و مردان است. تحقق عدالت منوط به لحاظ‌کردن اوضاع و احوال، و تفاوت‌ها در تخصیص امکانات است، اما برخی صرفاً به برابری جنسیتی قائل‌اند.
اگرچه عدالت جنسیتی امروزه از سوی گفتمان‌های رقیب در کشورهای اسلامی و غیراسلامی به کار رفته، نیازمند تدقیق نظری و تحلیلی است. اما پرسشی که در مواجه با این بحث طرح می‌گردد این هست که آیا عدالت جنسیتی مفهومی است که باید در ادبیات عدالت و گفتمان عدالت‌محور طرح گردد یا یک امر فرهنگی است؟
🏷با حجت‌الاسلام احمد اولیایی دکترای فرهنگ و ارتباطات و استادیار دانشگاه باقرالعلوم^(ع) و عضو گروه عدالت‌پژوهی دفتر تبلیغات اسلامی حوزه علمیه قم در این خصوص به گفتگو نشستیم که در ادامه حاصل آن را می‌خوانید:🔻